Friday, February 9, 2018

പാർത്ഥനുസാരഥിയായ്

പാർത്ഥനുസാരഥിയായ് വന്നതും നീയെ പാർഥസാരഥിയായ് വാഴ്‌വതും നീയെ....

ഊണിലും ഉറക്കിലും കൂടെ നിൽക്കുന്ന എന്റെ പാർഥസാരഥി..
എന്റെ അമ്പലപ്പുഴകണ്ണൻ...
എത്ര സങ്കടമുണ്ടായാലും ആ തിരുമുന്പിൽ ചെന്നു  ആ തുടുത്ത മുഖത്തേക്ക് നോക്കി നിൽക്കും.. എവിടെപ്പോയാലും ഓടി വരും എന്റെ കണ്ണന്റെ മുന്നിലേയ്ക്ക്.. പറയാനും എന്നെക്കേൾക്കാനും ആരുമില്ലാതെ വരുമ്പോൾ ആ തിരുമുന്പിൽ ചെന്നു നിൽക്കും പരാതി പറയും പരിഭവിക്കും കൊഞ്ചും ചിരിയ്ക്കും.. തെക്കേമതിലിൻ പുറത്തു സഹസ്രനാമം എടുത്തുവച്ചു കുറച്ചു നേരം ഇരിക്കും ..
ആ മുഖത്തുനോക്കിയങ്ങനെ...
കുഞ്ഞുചുണ്ടുകളിൽ ചിരിനിറച്ചു മഞ്ഞപുഷ്യരാഗത്തിന്റെ ഒഡ്യാനം അരയിൽ തൂക്കി കഴുത്തിൽ ആലുക്കലുകളുള്ള കുന്നിമണി മാലയണിഞ്ഞു ചന്ദനത്തിൽ ആറാടി നിക്കുന്ന എന്റെ കണ്ണനോടെനിക്ക് ചിലപ്പോളൊക്കെ പ്രണയവും ചിലപ്പോളൊക്കെ വാത്സല്യവും തോന്നിപ്പോകാറുണ്ട്...
കയ്യിലിങ്ങനെ മുറുകിപ്പിടിക്കും ഞാൻ വീണുപോകുമ്പോൾ ..

ഒരഞ്ചുവയസ്സുകാരിയുണ്ട് .. പടിഞ്ഞാറെ മുറ്റത്തു ആമവിളക്കിന്‌ ചുറ്റും ഓടിക്കളിച്ചിരുന്ന കുട്ടി..
അച്ഛനന്നു കുഞ്ചൻ നമ്പ്യാരെയും മിഴാവിനെയും പറഞ്ഞു തന്നിരുന്നു ഓർമയിൽ " പയ്യെ നിനക്കും പക്കത്താണോ ഊണ്" എന്ന ചോദ്യവും പിന്നുതരം കിട്ടാത്തൊരുപാട് കഥകളും...

നടനേരെ കുളപ്പുരയ്ക്കും മുന്നിൽ വലിയകാണിക്കയ്ക്കു മുന്നിൽ കത്തുന്ന വിളക്കിനു മുന്നിൽ മുത്തശ്ശന്റെ അരികിൽ നീണ്ടടയുന്ന പാട്ടുപെട്ടിനോക്കിയിരുന്നിട്ടുണ്ട്...
ചെവിയിൽ ഈണമിട്ട ഭജനകളിൽ ഒന്നുപോലും ഓർത്തെടുക്കാൻ അന്ന് മനസ്സു വളർന്നിട്ടില്ലായിരുന്നു..
എങ്കിലും മനസ്സിലൊരു കുഞ്ഞു വളയിട്ട കൈകൾ മുത്തശ്ശന്റെ താളം പിടിക്കുന്ന കൈകൾക്കരുകിലുണ്ട്...

ഇന്നും അവിടുത്തെ കൽക്കെട്ടുകൾ  മാറിയിട്ടില്ല..
ഇപ്പോളും മിഴാവവിടെയുണ്ട്.. വെളുത്ത കുപ്പായമിട്ട ആ മനുഷ്യനെ എനിക് കഥകൾ പറഞ്ഞുതന്ന ആ മനുഷ്യനെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഊന്നുവടിയെയും  ഭക്ഷണപാത്രത്തെയും കണ്ടിട്ടില്ല...പിന്നീടിങ്ങോട്ട് മകൾ വളർന്നുവെന്നും ആ പച്ചപ്പാട്ടുപാവാടക്കാരി ആണൊപ്പംമൊരു പെണ്ണയെന്നും പറഞ്ഞുകൊടുക്കാൻ അച്ഛൻ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ടുമായിരിക്കാം..

വലിയകാണിക്കയ്ക്കു മുന്നിൽ ഇപ്പോളും ചെന്നു നിന്നു കണ്ണുകളടയ്ക്കുമ്പോൾ കേൾക്കാം മുത്തശ്ശന്റെ പാട്ടുപെട്ടിയിടെ ശബ്ദം, ആ സ്നേഹം നിറഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ കണ്ണനെ വർണ്ണിക്കുന്നത്..

കേശാദിപാദം തൊഴുന്നേൻ...
മനസ്സിലൊരായിരം തവണ ഉരുത്തിരിയുന്ന ആ ശബ്ദത്തെ കടമെടുത്തു കണ്ണടച്ചു ആ തിരുമുറ്റ്ത്തിരിക്കാറുണ്ട്...

അപ്പൊളിരുവശത്തും അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും ചൂട് ഞാൻ അറിയാറുണ്ട്..

വാസുദേവോ...........

വിളികേൾക്കുന്നുണ്ട്.. നടയടയ്ക്കാനാണ്...
അച്ഛനെണീറ്റു കൈകൾ തലക്ക്കുമുകളിൽ വച്ചു തൊഴുതു..

പോകാം.. സൂര്യാ...

പോകാം...

ഓർമകൾ അവിടെ മരിക്കട്ടെ...

ഇനിയുമിനിയും പ്രകമ്പനം കൊള്ളട്ടെ വാസുദേവോ..... എന്ന വിളികൾ...

Monday, December 25, 2017

ഒറ്റനൂൽപ്പക്ഷി

ഹൃദയം കത്തിയെരിഞ്ഞവളിലേക്കിറങ്ങി വന്നവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കുക എന്നതിലും ശ്രമകരമായ ഒന്നില്ല..
അവളെഴുതും..,
നീറ്റ്ലിനെ നീറിപ്പുകച്ചൂതി തെളിയിച്ച്...,ചുണ്ടിൽ ചിരി നിറച്ച് സ്നേഹം പൊഴിച്ചവൾ  നിൽക്കും...,
മുഖം മൂടി വയ്ക്കാത്തവർക്കു മുന്പിലവൾ പൊട്ടിചിതറിയൊരു കുഞ്ഞുമഴയായ് പെയ്യും..
ഉടഞ്ഞുടഞ്ഞില്ലാത്തകയാകും വരെയവൾ സ്വയമെരിയും.., കത്തിയെരിയുമ്പോളുമവൾ ചിരിക്കും സ്നേഹം പൊഴിക്കും...
രക്തം നൂലുകളായ്‌ മുകളിലേക്ക് പടർന്നുകയറുമ്പോളും ശ്വാസമില്ലാതാകമ്പോളും അവൾ ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ നിന്നു തനിയെ തെന്നി മാറി ഒരു കുപ്പായമണിയും..,
ആർക്കും മനസിലാകാത്ത ആരാലും തിരിച്ചറിയപ്പെടാത്ത അവൾക്ക് ചേരാത്ത ആ കുപ്പായം..
അതിനുള്ളിൽ അവൾ മാത്രമാകും.., തണുത്തുറഞ്ഞ കൈകളെ തിരുമ്മി ചൂടുപിടിപ്പിക്കും, പൊട്ടിക്കരയുമലറും, നിലവിളിക്കും, തേങ്ങും, നിലത്തു കിടന്നുരുളും, മഴ നനയും മഴയിൽ മലർന്നു കിടക്കും, തരിശ്ശ് നിലത്തിൽ കാറ്റിനോടെങ്കിലും പറയുമവളെ കേൾക്കാൻ, അറിയാൻ.., സ്വന്തമെന്നു പറഞ്ഞൊന്നു പിടയ്ക്കാൻ, അവൾക്കായൊന്നു ചിന്തിക്കാൻ...അവളൊന്നുറങ്ങിക്കോട്ടെ ഉണർന്നു ചിന്തിച്ചു കാവലിരിക്കാൻ..,,
ഒന്നും അറിയിക്കാതെ അവളൊന്നു ചിരിച്ചോട്ടെ എന്നു ചോദിക്കും....,
ചിരിക്കുമുറക്കെയുറക്കെ..., സ്വയം തട്ടിയാശ്വസിപ്പിക്കും, സ്വയം കൈകളിൽ ചായും...,

അവളെയറിയുക എന്നതും അവളിലേക്കിറങ്ങിച്ചെല്ലുക എന്നതും സാധാരണക്കാരനൊരുവന് ചിന്തിക്കാൻ കഴിയുന്നതല്ല...
അവളിലേക്കിറങ്ങിച്ചെല്ലുക എന്നത് അവൾ നടന്ന വഴികളിലൂടെ ഒരു നോട്ടമെങ്കിലും നയിച്ചവന് മാത്രം സാധ്യമാകുന്നത്..,
ഒറ്റയ്ക്ക് സൂര്യനസ്തമിക്കുന്നതും ഉദിക്കുന്നതുമറിഞ്ഞ് നാഴിക വിനാഴിക കണക്കുകൂട്ടിയവനാൽ സാധ്യമാകുന്നത്..,
ആർത്തിരമ്പുന്ന കടൽത്തിരകളെ സ്നേഹത്തോടെ കൊഞ്ചിച്ചതിലേക്ക് തനിയെ ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുന്നവനാൽ സാധ്യമാകുന്നത്.
ഭ്രാന്തമായ് ചിന്തകുളളവനും പറക്കുവാൻമനസ്സിൽ ചിറകുകളുള്ളവനും സാധ്യമാകുന്നത്....
അവളോളം ആഴത്തിൽ തിരികെ സ്നേഹിക്കുവാനും, നോവിലേക്ക് ഇറങ്ങി ചെല്ലുന്നവനും സാധ്യമാകുന്നത്..,
ഒറ്റയ്ക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് മഴനനഞ്ഞവന് മാത്രം സാധ്യമാകുന്നത്....

അവളൊറ്റയ്ക്കൊരൊറ്റനൂൽപ്പക്ഷി...,
പരാതികളില്ലാതെ പരിഭവങ്ങളില്ലാതെ ആരോടും ഒന്നുമില്ലാതെ ഒരൊറ്റനൂലിനപ്പുറവുമിപ്പുറവുമൊരുപാട് സ്നേഹം വിളമ്പുന്നവൾ....
ആരോഹിയിലൂടെ ജീവിച്ചൊടുങ്ങാൻ  കൊതിച്ചവൾ..,
നെഞ്ചുനുറുങ്ങുമ്പോളും ചിരിക്കാൻ പഠിച്ചവൾ...
സ്നേഹിക്കാൻ മാത്രം പഠിച്ചവൾ
അക്ഷരണങ്ങൾക്കിപ്പുറം സ്വപ്നങ്ങളില്ലാത്തവൾ
സ്വപ്നങ്ങളെ വിൽക്കാനാകാത്തവൾ...
അവൾ ജീവിക്കുമായിരുന്നു ആർക്കെങ്കിലുമൊക്കെയായ് സ്വയമുരുകി...വെളിച്ചമായോരൽപം സ്നേഹത്തിനപ്പുറമൊന്നുമാഗ്രഹിക്കാതെ ഒരൊറ്റനൂലിനിപ്പുറം അവളുടെ കുഞ്ഞു കുപ്പായത്തിനും മുഖംമൂടിക്കുമുള്ളിൽ

Thursday, October 26, 2017

എന്റെ ഒരു ദിവസം

ചിലയിടങ്ങളിൽ ഓർമ്മിക്കപ്പെടുക എന്നത് നാം ജീവിച്ചിരിക്കുന്നുവോ ഇല്ലയോ എന്നതിനുള്ള വ്യക്തമായ തെളിവാണ് ,, അതിഭാവുകത്വങ്ങളിൽ നീണ്ട ഇടനാഴിയുള്ള വലിയ അടുക്കളയുള്ള വീട്ടിൽ ഒരു ചെറിയ പാത്രത്തിൽ ഒരാൾക്ക് മാത്രമുള്ള അരി വേവിക്കപ്പെടുക എന്നതും നാം ഓര്മിക്കപ്പെടുന്നില്ല എന്നതിനുള്ള തെളിവാണ് ..

അന്ധകാരത്തിനെ  പ്രാപിക്കേണ്ടി വരുന്നവന്റെ തിരിച്ചറിവുകളിൽ നിരാശ  അന്തസത്തയില്ലാതെ മരിച്ചൊടുങ്ങുമ്പോൾ പ്രതീക്ഷ അങ്ങ് മാറി നിന്ന് കണ്ണടയ്ക്കും .നിരാശയ്ക്കും പ്രതീക്ഷയ്‌ക്കും നടുവിൽ ആഗ്രഹം എന്ന മൂന്നക്ഷരമാവനേ ഭരിക്കും ..അവൻ ഭിക്ഷക്കാരനാകും ..അവൻ മഴയെയും മഞ്ഞിനേയും പ്രണയിക്കും ,,,

ഒരു പുൽനാമ്പിനോട് പോലും കഥ പറയും,ചിരിക്കും ഉറക്കെ,നിലവിളിക്കും അത്യുച്ചത്തിൽ ,മണ്ണിൽ കിടന്നു മഴ നനയും പൂർണ്ണമായും,,

തികച്ചും വ്യത്യസ്തമാണ് ,തനിച്ചാവലുകളിൽ സ്വർഗ്ഗം തേടുന്നവന്റെ ലോകം,

വലിയ ട്യൂബ് ലൈറ്റുകളും ഒരു ബോർഡും വലിയ രണ്ടു ടേബിളുകളും മുൻപിലൊരു ലാപ്ടോപ്പും കുറച്ചു ഫയലുകളും നിറഞ്ഞ ഈ ലോകത്തു ഈ ഒറ്റമുറി ക്യാബിനിൽ എന്നെ അടച്ചുതളച്ചിടുന്ന ഇറുകിയ അന്ധകാരമുണ്ട് ,, എന്റെ സുഗന്ധ ദ്രവ്യങ്ങളുടെയും,ഇടയ്ക്കെപ്പോളെങ്കിലും കടന്നു വരുന്ന കുട്ടികളുടെയും വിയർപ്പിന്റെയോ മറ്റെന്തൊക്കെയോ സുഗന്ധ ദ്രവ്യങ്ങളുടെയോ മണങ്ങൾ, ചില ഒച്ചപ്പാടുകൾ,ചില ഓർഡറുകൾ,ചില അനുരഞ്ചനങ്ങൾ,ഇടയ്ക്കു എന്നെ തീരെ അനുസരിക്കാതെ എന്നെ കടന്നുപോയ പ്രിയപ്പെട്ട സഹജോലിക്കാരന്റെ പ്രാക്കുകൾ , അക്ഷരങ്ങൾ എന്നിൽ വേലിയേറ്റം സൃഷ്ടിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ എന്നിൽ എന്നെ തിരയുന്ന ചില അതിവൈകാരിക നിമിഷങ്ങൾ ,,,ഇത്രയുമൊക്കെ ചേർന്നാൽ തികച്ചും സാധാരണമായ എന്റെ ഒരു ദിവസം ..

Thursday, October 19, 2017

ഭുവാ കി മീട്ടു



ചിലതിങ്ങനെയാണ് വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറവും ഓർമ്മിപ്പിക്കും ,മൂന്നുപേരും വളർന്നിട്ടുണ്ടാകും ,
ഞാൻ മീട്ടു  എന്ന് വിളിക്കുന്ന മീട്ടി , വാരാണസിക്കാരായ നിഷാഭാഭിയുടെയും ഭയ്യയുടെയും ചട്ടമ്പിയായ മകൾ , ഭുവാ എന്നാണ് അവൾ എന്നെ വിളിച്ചുതുടങ്ങിയത് ,വന്നു പാർത്തവരാണവർ ,

അല്ലെങ്കിലും ഡൽഹി എപ്പോളും അങ്ങനെയല്ലേ ഇന്ത്യയുടെ ഓരോ സ്പന്ദനവും അറിയുന്ന ഭൂമി,സ്വപ്നങ്ങളുമായി കുടിയേറിപ്പാർത്ത ഒരുപാട് പേർ ,സ്വന്തവും ബന്ധവും ഉപേക്ഷിച്ചു പ്രണയത്തിനായി കുടിയേറിപ്പാർത്തവർ അധികവും ,ചേട്ടൻ അവിടെ സ്ഥിരതാമസം ആക്കിയിട്ടു ഏതാണ്ട് 36 കൊല്ലത്തിലേറെ ആയിട്ടുണ്ട് ,ഓരോ വർണ്ണങ്ങളും ഋതുക്കളും മാറുന്നുണ്ട് ,,ചേട്ടന്റെ രൂപവും ഭാവവും ഏതാണ്ടൊരു നോർത്തിന്ത്യക്കാരന്റേതായി മാറിയിട്ടുണ്ട് ,,

മുൻപോട്ടു കുറച്ചു നടക്കുമ്പോൾ ചേട്ടന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നെതാണ്ട്  നാലാമത്തെ ഫ്ലാറ്റിൽ  തമിഴ്നാട്ടിൽ നിന്ന് കുടിയേറിപ്പാർത്തവരാണ് , നീണ്ടു മെലിഞ്ഞ മുഖമുള്ള ഒരാളാണ് അവിടുത്തെ ഉടമസ്ഥൻ , അതിരാവിലെ വികാസ്പുരി ഉണരും മുൻപേ അവർ എണീക്കാറുണ്ട് , രാവിലത്തെ ആലസ്യങ്ങളിൽ ചിലപ്പോളൊക്കെ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും ഉറക്കത്തിനായി പണിപ്പെടുമ്പോൾ കേൾക്കാറുണ്ട് , മുടിയിലെപ്പോളും  മുല്ലപ്പൂ ചൂടിയ ഒതുങ്ങിയ അരക്കെട്ടുള്ള സ്ഥിരം തമിഴ്  സ്ത്രീകളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തയായ മുഖശ്രീയുള്ള വെളുത്ത ചുമന്ന ചുണ്ടുകളുള്ള  അയാളുടെ ഭാര്യ ആ ചെറിയ ഇടുങ്ങിയ മിറ്റം എന്ന് വിളിക്കാൻ കഴിയാത്ത  ആ നടവഴി  വെള്ളമൊഴിച്ചു കഴുകുന്ന ശബ്ദം ..,,

ഒരിക്കൽ ഉറക്കച്ചടവിൽ ഈ ശബ്ദങ്ങൾക്കപ്പുറം എന്തെന്നറിയാൻ ഒരിക്കൽ   ഗൂഗിളും ചീനുവും  പുറത്തെക്കോടാത്ത വിധം ഗ്രിൽ  ചെറുതായി തുറന്നു നനുത്ത മഞ്ഞുള്ള വെട്ടം വീണു തുടങ്ങിയ ആ ഇടനാഴിയിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോളാണ് ഈ ശബ്ദങ്ങൾക്കപ്പുറം കുളിച്ചു കുറിതൊട്ട് അവർ ഒരു പാരമ്പര്യത്തെ അരിപ്പൊടിയിൽ കോരിയിടുകയാണെന്നു അറിഞ്ഞത് ,,

മറക്കാനാവില്ലല്ലോ  ഒരു മനുഷ്യനും അവന്റെ ജന്മനാടിനെ ,

അയാൾ  സ്ഥിരമായി രാവിലെ എവിടേയ്ക്കോപോകും ,മകൾ മെട്രോയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന ഇരുനിറമുള്ള നീളന്മുടി പിന്നിയിട്ട സുന്ദരി ,അവളൊരിക്കലും ഒരു തമിഴത്തി എന്നതിലപ്പുറം മറ്റൊരു വേഷത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിട്ടില്ല .,

അവരുടെ വീടിനപ്പുറം നീണ്ട താടിയുള്ള സർദാർ ജിയുടെ കുടുംബം, അവിടുത്തെ വായിനോക്കിയായ മെലിഞ്ഞ ചെക്കൻ പതിവില്ലാത്തൊരാളായ എന്നെ കാണുന്നത് പുറത്തു പാർക്കിൽ ഡ്രസ്സ് ഉണങ്ങാൻ ഇടാൻ പോകുമ്പോളാണ് ..,അതിനു ശേഷം അവൻ മൂന്നു തവണ ചേട്ടനെ അന്വേഷിച്ചു വന്നിരുന്നു വീട്ടിൽ അപ്പോളൊക്കെയും ഇല്ല എന്ന മറുപടിയുമായി ഞാൻ ചിരിച്ചു വാതിലടച്ചു ,, ഒടുവിൽ ചേട്ടത്തിയുടെ ചേട്ടത്തിക്കണ്ണിൽ അവൻ പെട്ടപ്പോൾ കാര്യം കഴിഞ്ഞു ,,
കാണാൻ കൊല്ലുന്നതുകൊണ്ടല്ല ഇതാരാണെന്നറിയാനുള്ള വെമ്പൽ കൊണ്ടെന്നു എനിക്കുറപ്പുണ്ടായിരുന്നു ,,,

ഗോലുവും ബാനിയും മലയാളി അച്ചായന്റെ മകൻ ജോർജ് സോണിയ ദമ്പതികളുടെ  മക്കളാണ് .സോണിയ  എന്ന ഇളക്കക്കാരിപെണ്ണിനെ എന്തോ എനിക്ക് ദേഷ്യമാണ് ,ചേട്ടനറിയാതെ ചേട്ടത്തിയുടെ വിരട്ടൽ യത്നങ്ങളിൽ മുഖ്യപങ്ക്  അവൾക്കാണ് , തടിച്ച ഗുജറാത്തിപ്പെണ്ണ് ,അടക്കം തീരെയില്ലാത്തവൾ ,അച്ചായന്റെ വഴിവിട്ട ജീവിതത്തിലും ആന്റി പല ജോലിയും ചെയ്തു വളർത്തിയ ജോർജിനെ കണ്ണും കയ്യും കാണിച്ചു മയക്കിയവൾ ,ഇതൊക്കെയാണ് ഒറ്റവാക്കിൽ അച്ചായതി ആന്റിയുടെ സോണിയയെക്കുറിച്ചുള്ള കാഴ്ചപ്പാട് ,എന്റെ വക്കിൽ പറഞ്ഞാൽ തീരെ ആത്മാർഥത ഇല്ലാത്ത മഹാ അഹങ്കാരി ,

എന്തുതന്നെയായാലും ഓരോ വീടിനും കഥപറയാനുണ്ടാകും ഓരോ പറിച്ചുനടലുകളുടെ  ..,,നിഷാഭാഭി  എപ്പോളും എന്നെ സ്നേഹത്തോടെയേ നോക്കിയിട്ടുള്ളു ,ഭുവാ എന്ന് വിളിച്ചു മീട്ടു  എന്റെ നെഞ്ചിന്റെ ചൂടിൽ കുറെ ഇരുന്നിട്ടുണ്ട് ,

ചേട്ടൻ ജോലിക്കിറങ്ങുമ്പോൾ രൺജീത് അങ്കിൾ എന്ന് വിളിച്ചുള്ള അവളുടെ കൊഞ്ചലുകളിൽ ചേട്ടത്തി ഒട്ടും സാന്തോഷവതിയായിരുന്നില്ല ..
വീർത്ത മുഖവുമായി ചേട്ടത്തി വീണ്ടും ബെഡിൽ ചീനുവിനൊപ്പം ചുരുണ്ടുകൂടുമ്പോൾ വെറുതെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചിരിയുമായി ഞാനിതൊക്കെ ഒരുതരം നിസ്സംഗതയോടെ കണ്ടിട്ടുണ്ട് ..ഒരുപക്ഷെ ഡൽഹിയുടെ മുഖങ്ങളിൽ ഏറ്റവും നിഷ്കളങ്കമായി തോന്നിയത് എനിക്ക് മീട്ടുവിനെയാണ് ,

ഒരുപക്ഷെ ആരും വിളിക്കാനില്ലാതെ സ്നേഹിക്കാനില്ലാതെ അമ്മയും അച്ഛനും എന്ന ലോകത്തിനിപ്പുറം അവൾ രഞ്ജിത് അങ്കിളിനെയും ദീപാ ആന്റിയെയും ഒരുപാട് സ്നേഹിച്ചു ,

ഇപ്പുറം കളിക്കാനും വഴക്കുപറയാനും ചേർത്ത് നിർത്താനും ഉമ്മവയ്ക്കാനും ഞാൻ ഉണ്ടായപ്പോൾ അവൾ സ്വയം എന്നെ ഭുവാ എന്ന് വിളിച്ചു..
 തിരിച്ചു വരുന്ന നാൾ മീറ്റുവിനിഷ്ടമുള്ളതൊക്കെയായ് വരാമെന്നു പറഞ്ഞു ഞാൻ ഇറങ്ങുമ്പോൾ അവൾ കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു ,,

ഇപ്പോൾ നീ വളർന്നിട്ടുണ്ടാകും കുഞ്ഞേ,

നിന്റെ പക്വതയെത്താത്ത ഉറച്ചുതുടങ്ങിയിട്ടില്ലാത്ത മനസ്സിൽ എവിടെയെങ്കിലും എന്റെ നെഞ്ചിലെ ചൂട് ഉറവ വറ്റാതെ അവശേഷിക്കുന്നുണ്ടാകുമോ?

അന്നെനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു ഞാൻ തിരിച്ചു വരുമോ ഒരിക്കലെങ്കിലുമെന്ന് , ഇന്നെനിക്കറിയാം ഞാൻ വരും എപ്പോൾവേണമെങ്കിലും ,
തീർച്ചയായും ഞാൻ വരും നിന്നെക്കാണാനായ് മാത്രം


Tuesday, October 10, 2017

തൊടാതെ തൊട്ടുകിടക്ക് .., പിന്നലാഴിയാത്ത ചുരുൾമുടിപോലെന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർന്നു കിടക്ക്.., കിഴക്ക് സൂര്യനുണരുമ്പോൾ മുളപൊട്ടി നീ എത്തിനോക്ക്.., ചുവന്നു തുടുത്ത നിന്റെ പ്രണയത്തിൽ ആണ്ടുകിടക്കുന്ന കാണിക്കൊന്നപ്പൂക്കളിൽ വിഷുവോർമ്മ വിരുന്നെത്തും മുൻപ് പിന്നിലേക്ക്.. , പിന്നെയൊരാമ്പൽപ്പൂവായ് നീ മുൻപോട്ട്..,

തിരയൊഴിക്കാം,  സ്ഥിരം ശീൽക്കാരങ്ങൾ കാതോർക്ക്.., നീണ്ടിടത്തൂർന്ന ഒലിവ് മരങ്ങളുടെ ഇണചേരലുകൾ..,

തൊടാതെ തൊട്ട് നടക്കു,നെഞ്ചോട് ചേർന്നു നടക്ക്‌ ,
ഉരുൾപൊട്ടിയ നിന്റെ തേങ്ങലടക്ക്,,

ചുരുണ്ടുടയാതെ നീണ്ട് നടക്ക്..
തൊടാതെ തൊട്ടു നടക്ക്

മുലക്കണ്ണുമായ് സ്നേഹമിറ്റിച് കാത്തിരിക്കുന്ന ജാതിമരങ്ങളിൽ ചുമന്ന് തൂങ്ങുന്ന സ്നേഹങ്ങളെ തേടിനടക്ക്

തൊടാതെ തൊട്ടു നടക്ക്