നീ

എന്റ്റെ ഭഗവതിക്കൊരു പൊ൯തിടമ്പുമായ്.....
അകലെയെങ്ങുനിന്നോ നീ വരും....
ജ്വലിക്കുന്ന കണ്ണുകളും ഉറപ്പുള്ള മനസ്സുമായ്...... 
നോവുകളുടെ കണക്കെടുക്കാ൯....
അവസാനിപ്പിച്ചിടത്തുനിന്നു തുടങ്ങുവാൻ..... .
തുളസിമണി മാലയണിഞ്ഞ്..
അറിവെന്ന ആയുധവുമായ്.... . .

എന്റ്റെ നോവിനെ താലോലിക്കുവാ൯.....

എന്റ്റെ ഉണ്ണിക്കണ്ണ൯.....

അകലെ... അങ്ങകലെ... കടലിനുമപ്പുറം....
മലകള്ക്കുമപ്പുറം.....
മഴമേഘങ്ങള്ക്കുമപ്പുറം....
പിന്നെ പേരറിയാത്ത എന്തിനൊക്കെയോ അപ്പുറത്തുനിന്ന്..

എനിക്കാ കുതിരക്കുളമ്പടിശബ്ദം കേള്ക്കാം...
ജ്വലിക്കുന്ന കണ്ണുകളും ഉയ൪ന്ന ശിരസ്സുമായ്....

അവ൯....

രാജകുമാരനോ ഗന്ധർവ്വനോ അല്ല....

അവനാരെന്നെനിക്കുമറിയില്ല....

പക്ഷേ കാണാമെനിക്ക്...
അവന്റ്റെ നെന്ചോട് ചേ൪ത്തൊരു സ്വ൪ണ്ണത്തിടമ്പ്......

അതിൽ തിളങ്ങുന്ന ഒരു മുക്കുത്തി....

അതിലൊരൊറ്റ പച്ചക്കല്ലിന്റ്റെ തിളക്കം....

അതെന്റെ കാഴ്ചയെമറയ്ക്കുന്നും....
എന്നും പാതിയിലവസാനിക്കുന്നു എന്റ്റെയീ സ്വപ്നം...... .

ആരാണവ൯....?
മെനഞ്ഞെടുത്ത കഥകളിലെന്റ്റെ ഭഗവതിക്ക സ്വ൪ണ്ണത്തിടമ്പുമായ് വന്നുചേരാനിരിക്കുന്ന രക്ഷകസങ്കൽപമോ... ??
അതോ ഈ മനസ്സിന്റ്റെ ജല്പനമോ...????

അറിയില്ല.....
ഒന്നുമാത്രമറിയാം....
ഒരിക്കൽപോലുമെനിക്കുമുന്നിൽ വ്യക്തമാക്കാതെ അകന്നകന്നു പോകയാണ് നീയുമാ കുതിരകുളമ്പടി ശബ്ദവും പിന്നെയാ പച്ചക്കൽപതിച്ച മുക്കുത്തിയുമാ തിടമ്പുമെല്ലാമെല്ലാം...

സൂര്യ

അകലെയെന്നോ നഷ്ടമായ നിശാഗന്ധിയുടെ മണമുണ്ടിപ്പോളീ താഴ്വരയിലെ കാറ്റിനുപോലും.......
മഴത്തുള്ളികള്ൽ പൊടിപൊടിയായ് ചിന്നിച്ചിതറി മുടിയിലും മുഖത്തും വന്നുമ്മവയ്ക്കുമ്പോളൊരിക്കലും ലഭിക്കാത്ത ഒരു സന്തോഷം...
അത് പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവില്ല.... 
മഴനനഞ്ഞ് മഴയെയറിഞ്ഞ് മഴയുടെ നിറവിലങ്ങനെയാ നിശാഗന്ധിയുടെ നനുത്ത സുഗന്ധത്തെ നെന്ചോടണച്ചൊരു മഴവില്ലുപോലെ...........
സ്നേഹിക്കാ൯ മറന്ന വസന്തത്തുലെവിടെയോ തനിച്ചായ നിശാഗന്ധികള്ൽ.... 
അവയിന്ന് പൂവിട്ടിരിക്കുന്നു... 
അവള്ക്കായ് മാത്രം... 
പറയാതെ പോയതെല്ലാം പറഞ്ഞുതീ൪ക്കാ൯...... 
നല്കാ൯ മറന്വോതൊക്കെ നെന്ചോടണയ്ക്കാ൯.... 
മഴയോടൊപ്പമിന്നി മുറ്റത്തെ മന്ദാരപ്പൂക്കള്ക്ക് പിന്നിലായോരു സുഗന്ധപേടകവുമായ്....
കാറ്റിനോടും മഴക്കുഞ്ഞിനോടും മന്ദാരച്ചെടിയോടും പ്രണയംചൊ- ല്ലിയൊരു സുഗന്ദമായ് തഴുകലായ് തലോടലായ്....