പറയാതെ പറയുന്നതും ഒരുസുഖമുള്ള  നോവാണ് ............
നെഞ്ചിനെ കീറിമുറിക്കുന്ന  സുഖമുള്ള നോവ്‌ .............
അറിയാം എന്നെ കാണില്ല എന്ന് ..എങ്കിലും......
പറയാൻ മറന്നതല്ല നീ കേൾക്കാഞ്ഞതാണ് ...........

മലബാറിന്റെ സംഗീതം



എന്നെക്കുറിച്ച് ഞാൻ എഴുതിത്തുടങ്ങിയാൽ ഒരുപക്ഷെ ഞാനെന്ന മുഖം  മൂടി വലിചെറിയെണ്ടിവരും  ..........

കുഞ്ഞു പച്ചപ്പട്ടുപാവാടയിട്റ്റ് കയ്യിൽ  സ്നേഹത്തിന്റെ മഞ്ചാടിമണികൾ നിറച്ച്  നിഷ്കളങ്കമായ ചിരിയോടെ പാറിപ്പറന്നു നടക്കുന്ന ഒരു കുഞ്ഞുപെന്കുട്ടി ..........
അവളിന്ന് വളര്ന്നു സ്വന്തം കാലിൽ  നില്ക്കാൻ പ്രാപ്തയായ്  .........അമ്മയുടെ സ്വപ്നം പോലെ ..........
വെറുതെ വെറുതെ അങ്ങ് ജീവിക്കയാണ് .........അവള്ക്കറിയാം സ്വപ്‌നങ്ങൾ അവള്ക്കുല്ലതല്ല എന്ന് ...........ഇടയ്ക്കൊകെ അവൾ സ്വയം പറയും ചോര തിളയ്ക്കുന്ന ആ പഴയ ചട്ടംബിയിലെക്ക് തിരികെപോകണമെന്നു  പക്ഷെ ഉള്ളിന്റെ  ഉള്ളിലിരുന്നു ആരോ വേണ്ടാന് പറയുന്നു കാരണം മടുത്തിരിക്കുന്നു .........



മലബാറിന്റെ സംഗീതം അവളെ അത്രത്തോളം മാറ്റിയിരുന്നു ...........


അമ്മമ്മ  സീരിയസ്  ആയിട് ഐ സി  യു  വിൽ  കിടക്കുംബോളാണ്  അന്നാദ്യമായ്‌ മലപ്പുറതെയ്ക്ക്  ട്രെയിൻ കയറുന്നത് ........
വാശിയായിരുന്നു  എല്ലാവരോടും ...........എന്നെ തനിചാക്കിയത്തിനു  ഒറ്റപ്പെടുതിയത്തിനും  ,,,,,,ഒക്കേറ്റിനും ............സ്വന്തം കാലിൽ നിന്നുകാണിക്കും എന്നുള്ള വാശി ............

ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു ആരും ഒന്ന് മിണ്ടാൻ കൂടി വന്നിട്ടില്ല .........
ശരിക്കും ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് ആണെന്ന് ദൈവം എനിക്ക് കാണിച്ചുതന്ന ദിവസങ്ങള്..........
അമ്മപോലും വിളിച്ചില്ല എത്തിയോന്നുപോലും  ചോദിച്ചിട്ടില്ല ...........
ഇപ്പോളും ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കാണ് ഒറ്റയ്ക്ക്തന്നെയാണ് പക്ഷെ ഞാനിന്നീ ഒറ്റപ്പെടലിനെ സ്നേഹിക്കുന്നു ..........

ആ മലബാറും അവിടുത്തെ ആളുകളും എന്നെ ഒടയ്ക് ജീവിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചു ........


നസ്രേത്ത് .......

ആ പേരിന്റെ അർഥം എനിക്കറിയില്ല .........
എനിക്ക് ആ പേരിന്റെ അർഥം സ്നേഹം എന്നാണ് അഭയം എന്നാണു ...........

ആരുമില്ലാത്ത ഒരുപാട് ആൾക്കാർ അവര്ക്കൊപ്പം ഞാനും ...........
ഞാൻ പൈസ കൊടുത്തു നില്കുന്നു അവരും
ഒരു ജീവിതകാലം മുഴുവൻ നസ്രെതിലെയ്ക് സർവസംബാധ്യവും എഴുതിവച് കുറെ ജന്മങ്ങൾ .....

ആദ്യമൊക്കെ എനിക്ക് ഭയംമായിരുന്നു  ഇനി ഞാനും അവിടെ തീരുമോ  എന്ന് ...............


പിന്നെ പിന്നെ ഞാൻ സ്വയം മനസിലാക്കി ദൈവം ആയിട്ട് എന്നെ അവിടെ എത്തിച്ചതാണെന്നു ......

ഓരോരോ ദിവസങ്ങളും ഞാൻ തള്ളിനീക്കുകയായിരുന്നു .........
മുന്നില് യാതൊരു പ്രതീക്ഷകളും സ്വപ്നങ്ങളും ഇല്ലാതെ ..........



ഒരുപാട് സ്നേഹിക്കുന്ന കുറെ ആൾക്കാർ ......

ആരുമില്ല  എന്നാ തോന്നൽ ചിലപ്പോളൊക്കെ ഇല്ലണ്ടായതും അതോക്കെക്കൊണ്ടായിരിക്കാം ...........
ഒരുപക്ഷെ എന്റെ അച്ഛൻ ചെയ്ത സുക്രുതമാവാം അല്ലെങ്കിലോരുപക്ഷേ എന്റെ അമ്മയുടെ പ്രാർഥനയാവാം ..എന്തൊക്കെയോ ആണ് എന്നെ അവിടെയെത്തിച്ചത്..............

ആ മലബാരിനെയെനിക്കിഷ്ടമാണ് അവിടുത്തെ കാറ്റിനു പോലും സ്നേഹത്തിന്റെ മണമാണ് ......സ്നേഹത്തിന്റെ നിഷ്കളങ്കതയുടെ .....

ഒറ്റ വാക്കില പറഞ്ഞാൽ മലാബാർ  അതൊരു സ്നേഹസന്ഗീതമാണ് എനിക്കൊരുപാട് മാറ്റങ്ങൾ നല്കിയ നാട് .............
എന്റെ ...,
എക്കാലവും പ്രിയപ്പെട്ട നാട്..................
എന്നെ അറിഞ്ഞ നാട് ......

സ്നേഹത്തിന്റെ രുചിക്കൂട്ടറി ഞ്ഞ നാട് .....അവിടെയെങ്ങും  സമൃദ്ധി യാണ് സമൃദ്ധി മാത്രം ............
അഷ്ടലെക്ഷ്മിമാർ ഐശ്വര്യം ചൊരിയുന്ന തിരുമാന്ധാം കുന്നിലമ്മ .............,അതുമാത്രമാണ് മലബാറിന്റെ സമൃദ്ധി ...................


ഒരികൽ പോകനവസരമുന്ടായ്‌...............
അന്ന് ഞാൻ നെഞ്ചുരുകി പ്രാർത്ഥിച്ചതും  ഇനിയൊരിക്കൽ വരനായാൽ അതെന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവനോടോപ്പമാകനെ എന്നാണ്...........

കൈനോട്ടക്കാരനും പറഞ്ഞു കെഞ്ചി അപേക്ഷിച്ചതൊക്കെ നടക്കുമെന്ന് ...........

ഇന്നലെവരെ ആ ഒരു വിശ്വാസം ഉണ്ടായിരുന്നു ...പക്ഷെ മലബാറിന്റെ അതിര്ത്തി കടന്നതും എന്റെ ഭാഗ്യവും അവിടെ അവസാനിച്ചു ...........എല്ലാം എന്നിൽ മഴയ്യായ് പെയ്ത ആ സ്നേഹസന്ഗീതവും എന്നില്നിന്നകന്നു പോയി .............

കണ്ണീരോടെ നോക്കിനിക്കാനേ  ആകുന്നുള്ളൂ ...എനിക്ക് ................



സ്നേഹമാണ് എവിടെയും സ്നേഹത്തിന്റെ മാസ്മരിക സംഗീതം .........
ഓരോ പുല്ലിനോടും പുല്ചെടിയോടും എനിക്ക് യാത്രചോതിക്കാനുണ്ടായിരുന്നു ...........
കാന് നിറച്ചാണ് ചിലരോടെല്ലാം പറഞ്ഞത് ..........
എന്തിനാണെന്ന് ചോദിച്ചാൽ എനിക്കറിയില്ല അത്രമേൽ സ്നേഹസന്ദ്രമായിരുന്നു ആ നാടും ആ നാടിലെ ജീവിതവും.............


പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ എനിക്കറിയാം എന്റെ അക്ഷരങ്ങൾ  ഓർമ്മകൾ ഒരുപാടൊരുപാട് അവിടെ അവശേഷി പ്പച്ചിരുന്നു ഞാൻ ..............
എന്റെ ശബ്ദം ഇപ്പോളും അവിടെ അലയടിക്കുന്നുണ്ടാവം ...ഇപ്പോളും ഇടയ്കെങ്ങിലും എന്നെ ഒര്മിക്കുന്ന ആരൊക്കെയോ ഉണ്ടായിരിക്കാം ...........

നിങ്ങൾ എന്നെ ഓർമ്മിചില്ലെങ്കിലും  ഞാൻ ഓരോ നിമിഷവും ഞാൻ  ഓർമ്മിക്കും  ...........ആ സ്നേഹത്തിന്റെ മാസ്മരിക സംഗീതത്തെ .................

പറയാൻ എനിക്ക് വാക്കുകളില്ല ............
ഒന്നുമാത്രം ..............
നെഞ്ചുനിറയുന്ന നന്ദിയും സ്നേഹവും ഈ ജന്മം മുഴുവൻ ഒര്തുവയ്ക്കാൻ ഒരുപാട് നല്ലതും ചീത്തയും  ആയ ഓർമ്മകൾ സമ്മാനിച്ച മഗ്നുസിനും മലബാറിനും വിട ...........

ഹൃദയത്തോട് ചേർത്ത് വച്ച സൌഹൃദങ്ങൾക്കും  വിട ..........

അകന്നു പോയ കാലത്തിലെവിടെയോ  ഞാനുണ്ട്.......എന്റെ ബാല്യമുണ്ട് ..കളിപറഞ്ഞ,ചിരിച്ച കഥപറഞ്ഞ നിറമുള്ള ഇന്നലെകലുണ്ട് .അവയൊക്കെയും ഇനി തിരികെ വരുമോ എന്നെനിക്കറിയില്ല ...

എന്റെ   മനസ്സ് കിടന്നു പിടയ്ക്ക്യാണ് വല്ലാണ്ട് ..........,,,,എനിക്കറിയില്ല .എന്തിനെന്നു നല്ലതിനാവം ഒരുപക്ഷെ ......അറിയില്ലെനിക്ക് ....
എന്തിനൊക്കെയോ ആണ് അതെനിക്കറിയാം............
ഇടയ്ക്കൊക്കെ ഞാൻ സ്വയം ചോദിക്കാറുണ്ട് ഞാൻ ആരാണെന്നു എനിക്കറിയാത്തതും അതുതന്നെയാണ് ഞാൻ ആരാണ്???
എന്താണ് എന്നിൽ അര്പ്പിതമായ നിയോഗം?
ഇനി ഒരിക്കലും തിരികെ കയരാനാകാത്ത വിധം ധുക്കം എന്നെ വരിയുംബോളും ഞാൻ തകര്ന്നുപോകാതെ നില്ക്കുനത് നാളെ എന്നുള്ള ഒരു പ്രതീക്ഷയുടെ മേലാണ് ...ആ നാളെകൾ ഇന്നെന്നിൽ ഉണ്ട് എന്റെ മുന്നില് ഉണ്ട് ...
എനിക്കറിയാം അതിന്നെന്നില്തന്നെയുണ്ട്.....
ഏതോ ജന്മസുകൃതം ബാകിയാക്കി അകന്ന ഒരുപാടട്മാക്കൾ എന്നോടൊപ്പമുണ്ട് എനിക്കറിയാം അത് ....തക്ര്ന്നുപോകുംബോലും എന്നെ വീഴാതെ പിടിച്ച നിരത്തുന്നത് അതൊക്കെയാണ്‌.ഇന്നി മലബാരിനൊരു സംഗീതം ഉണ്ട്.......
സ്നേഹത്തിന്റെ സംഗീതം,........പറയാൻ മറന്ന പാട്ടിന്റെ താഴുകിയകന്ന ഇന്നലെകളുടെ,,,,,,എന്നിൽ ഉറഞ്ഞുപോയ ഇന്നുകളുടെ...  

ആകാശത്തിനപ്പുറം

മിന്നമിനുങ്ങിനോട് പറഞ്ഞാൽ വേഗം നക്ഷത്രങ്ങളോട് പറയുമത്രേ ......നക്ഷത്രങ്ങളത്  ഉണ്ണിക്കണ്ണനോട്‌  പറയുത്രേ .....
എന്നെ വല്ലാതെ നോവിച്ചുപോയി ആ ആഗ്രഹം ..അത്രമേൽ ഞാൻ കൊതിചുപൊയീന്നു എന്റെ അനിയത്തിയോട് പറഞ്ഞപ്പോ ആര്യനാ .. ഈ എളുപ്പവഴി പറഞ്ഞുതന്നത് ....
പറയാണ്ടിരിക്കാനായില്ല  ...അവളോട്  ഞാൻ എല്ലാം പറയാറുണ്ട് ...അവൾ പ്രാർത്ഥിച്ചാൽ ദൈവം പെട്ടന് കേള്കും....അല്ലെങ്കിലും കുഞ്ഞുകുട്ടികലോട്  ദൈവത്തിനു ഇഷ്ടക്കോടുതലാണല്ലോ .....അവളുമായ്  ഞാൻ എന്നും വഴക്കായിരുന്നു ...റിമോട്ടിനു വേണ്ടി ,,,,,മാമൻ കൊണ്ടുവരുന്ന മിട്ടായിക്ക്  വേണ്ടി......വൈകുന്നേരം അമ്മമ്മ ഉണ്ടാകിത്തരുന്ന ആ മധുരപലഹാരത്തിനുവേണ്ടി ....എനിക്ക് വേണ്ടീട്ടല്ല വെറുതെ....എന്നും അവളെ ജയിച്ചിട്ടുള്ളൂ ചെറുപ്പത്തിൽ മിട്ടായിൽ തുടങ്ങി ഇന്ന് ജീവിതത്തിലും......അവള്ക്കെല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു എല്ലാം ഹൃദയം നിറയെ സ്നേഹിക്കാൻ അച്ഛനും അമ്മയും എല്ലാം എല്ലാം എന്നിട്ടും അവള്കുമുന്നിൽ എന്നുമെനിക്ക് തോല്കേണ്ടി വന്നിട്ടേയുള്ളൂ ...സ്നേഹത്തിനൊപ്പം ദേഷ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ അസൂയയും ...ഇപ്പോളും എനിക്കറിയാം എന്റെ സ്ഥാനത്ത്  അവളാണെങ്കിൽ ഈ സ്വപ്നം ഒരു ദൈവത്തോടും തേടേണ്ടി വരില്ലായിരുന്നു വേഗം അത് നടന്നുകിട്ടുമായിരുന്നു  ..ഒക്കേം എനിക്കറിയാം എങ്കിലും മനസ്സ് നീറിയപ്പോൾ  അവളോട്  പറയാതിരിക്കാനായില്ല ........ഇപ്പൊ മുതിര്ന്നപ്പോ അവള്കെന്നെ അറിയാം തല്ലുകൂടില്ല ഒന്നിനും .....സ്നേഹമാണ് പണ്ട് എന്നെ കാണാണ്ട് ഒളിച്ചുവച്ചതോക്കെയും എനിക്കിന്ന് പകുത്തു നല്കുന്നുണ്ട്.....ആദ്യമായ് സാരിയുടുതത്തിന്റെ കൌതുകം അവൾ പങ്കുവച്ചതെന്നോട് ....ആദ്യമായ് തോന്നിയ പ്രണയവും ആകാംഷയും എന്നോട് ...എനിക്കദ്യമായ് പ്രണയത്തോട് വെറുപ്പ്‌ തോന്നിയതന്ന്നാണ് എന്റെ അനിയത്തി ഇല്ല ...ഞാൻ അനുവദിക്കില്ല ....സ്നേഹത്തോടെ ശ്വാസിച്ചപ്പോൾ എന്റെ കഴുത്തിൽ കയ്യുകൊണ്ടൊരു സ്നേഹക്കുടുക്കിട്റ്റ് നെറ്റിയിലൊരു കള്ള ഉമ്മ തന്നു അവൾ പറഞ്ഞു അമ്മോട് പറയല്ലേ .....മോളിപ്പോ വല്യ കുട്ടിയായി എന്ന്...
തുറിപ്പിച്ചു നോകിയെങ്കിലും അറിയാതെ പൊന്തി വന്ന ചിരിയിൽ അവളോടുള്ള വാത്സല്യവും സ്നേഹവും ഒരുപാടുണ്ടായിരുന്നു ..........
എനിക്ക് കിട്ടതെപോയതോക്കെയും എന്റെ അനിയത്തിക്കേലും കിട്ടട്ടെ....
എല്ലാം നടക്കും ഞാ  നക്ഷത്രത്തെ നോക്കി പ്രാർഥിക്കാറുണ്ട് എന്നും.....ഇനി ഇതും ഞ പറഞ്ഞുനോക്കട്ടെ ...നടക്കും എന്റെ ചേച്ചിക്കുട്ടി വിഷമിക്കണ്ടാ ......

പാവം ....
അവള്ക്കരിയില്ലല്ലോ ..... ഒരു നക്ഷത്രവും മിന്നമിന്നിയും എന്നെ കാണില്ല എന്നുള്ളത് ......



എനിക്കറിയാം മോളെ.....
നിന്റെ കുഞ്ഞിനക്ഷത്രം  കണ്ണുനിറച്ചു കേൾക്കും  നിന്നോട് ആവില്ലന്നു പറയേണ്ടിവരുമല്ലോ എന്നാ ദുഃഖത്തിൽ ..........
നിനക്മുന്നിൽ തോറ്റു തന്നു തുടങ്ങിയതാണ്‌ .......
ഇനിയെന്നും ..അങ്ങിനെതന്നെയാ ...........
എന്റെയാ  കുഞ്ഞുസ്വപ്നം കുഞ്ഞിരഹസ്യം എനിക്കും നിനക്കും നിന്റെ നക്ഷത്രക്കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കുമിടയിൽ  ഒതുങ്ങട്ടെ ..
പറയാതെ എന്നെയറിയുന്ന ഒരു കുഞ്ഞുനക്ഷത്രം വരും...ആ നാളേയ്ക്കായ് കാത്തിരിക്കയാണ് ഞാൻ ............
മോഹങ്ങളെയും സ്വപ്നങ്ങളെയും എന്റെ അരക്ഷിതത്വതിലോളിപ്പിച് ........കാതിരിക്യാണ് ഞാൻ ............

ഒരു ഒരു  സ്ത്രീ  എന്ന നിലയിൽ  ഞാൻ പലപ്പോഴും  ഭയക്കുന്നു തുറന്നെഴുത്തുകളെ ......

ആദ്യമായൊരു പെണ്ണായ സന്തോഷം ...എന്നിൽ നിറഞ്ഞൊഴുകിയ എന്റെ സ്നേഹസന്ഗീതം ...
ഇതൊക്കെ ഞാനെന്ന സ്ത്രീയിൽ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തിയ കാരണങ്ങളാണ് ...ചിലപ്പോഴൊക്കെ തോന്നാറുണ്ട് ഒരു പുരുഷനായ് ജനിച്ചാൽ മതിയായിരുന്നു എന്ന് ....ഈ എഴു
തുകളൊക്കെയും എന്റെ മനസ്സിന്റെ ജല്പനങ്ങലാണ് ...പറയാൻ ഭയക്കുന്ന പറയാൻ മറക്കുന്ന എന്തൊക്കെയോ....
അതിജീവനതിന്റെയീക്കാലത്ത് ...പെണ്ണിനും മണ്ണിനും വേണ്ടി മരിക്കുന്ന ഈ കാലത്ത് പൊരുതി ജയിക്കാൻ വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടാണ് ... ആവും പോരുതാനാകും ....തയ്യാറുമാണ് ..എങ്കിലും ഇടയ്കെപ്പോളൊക്കെയോ  തളര്ന്നു പോകുന്നു ...
തന്റേടിയും  നിഷേധിയും ആയ  പെണ്ണ് ..ഇടയ്ക്ക് ചിലർക്കെങ്കിലും  അങ്ങനെതോന്നം ...അങ്ങനെ തോന്നിയവരോട് എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് നിങ്ങൾ തന്നെയാണ് എന്നെ തന്റെടിയാക്കിയത് ....
അതെനിക് സ്വയം സുരക്ഷിതയാവനുള്ള മൂടുപടമാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞവർ വളരെ കുറച്ച മാത്രം ....അവര്ക്കെന്നെയരിയാം ......ഒരു പെണ്ണ് അവൾ തനിച്ചാണെന്ന് കണ്ടാൽ പിന്നെ അവലെയെന്തും പറയാം ..ആരും ചോദിയ്ക്കാൻ വരില്ല എന്നോരുരപ്പുണ്ടായാൽ എന്തും കാണിക്കാം .....എഴുതിപ്പോയതാണ് ഞാൻ...ഇന്നത്തെ ലോകതോടുള്ളത് എനിക്ക് പുച്ഛമാണ് ...ദേഷ്യമാണ് ...
മാതാ പിതാ  ഗുരു ദൈവം എന്ന് പഠിപ്പിച്ച പുരാണങ്ങൾ പോലും സ്ത്രീയെ അബലയായ്  ചിത്രീകരിക്കുന്നു . ,,ഞാനൊരു ഫെമിനിസ്റ്റ് അല്ല ....യാതൊന്നുമല്ല ..സ്വന്തം നിലയിൽ  ജീവിക്കുന്ന വെറുമൊരു സാധാരണ പെണ്ണ് ,....
ഒറ്റയ്കൊരുപാടു യാത്രകൾ ചെയ്യേണ്ടി വരുന്ന ഒരു സാധാരണക്കാരി....എന്നോടൊപ്പം എനിക്ക് കൂട്ടായ്  സമൂഹം തെറ്റെന്നു ചൂണ്ടിക്കടുന്ന ഈ തന്റേടം മാത്രമേ ഉള്ളു ... ഒരുപക്ഷെ അതില്ലതെയയാൽ ഞാൻ ഞാനല്ലതയെക്കാം .....
എനികിതെഴുതുമ്പോൾ വെറുപ്പാണ് ഈ സമൂഹത്തോട് .
എന്നെ തനിച്ചക്കിയ എന്റെ ഈ ലോകത്തോട്‌ ..........
സമൂഹം എന്നും എല്ലാവരെയും വെട്ടയാടുകയെ ഉള്ളു ലോകം അങ്ങിനെയാണ് എന്നും ...
എന്റെ പരിമിതികളിൽ ഞാൻ സ്വയം കരുത്താർജിക്കാൻ  ശ്രമിക്കുമ്പോളും  ലോകം തന്റെടി എന്ന് വിളിച്ചെന്നെ തളർത്തുന്നു ......
ആരെയും വേദനിപ്പിക്കനിഷ്ടമില്ലാത്ത ഒരു മനസ്സും മനസ്സില് നിറയെ സ്നേഹവും കരുണയുമൊക്കെ   നിറച്ചു വച്ച ഒരു അച്ഛൻ അത് മാത്രമാണ് ഇന്ന് ഈ ഒറ്റപ്പെടലുകളിലും എനിക്ക് താങ്ങകുന്നത് .......
ഒരു സ്ത്രീ ആയിപ്പോയതാണ് എന്നുമെന്റെ ദുഖവും  അതിനൊപ്പം എന്റെ കരുത്തും ........
നെറ്റിയിലെ സീമന്തത്തിൽ അവളെന്നും സുരക്ഷിതയായിരിക്കും ........ഇടയ്ക്കൊകെ ഈ അരക്ഷിതത്വത്തിൽ നിന്നും മോചനം നേടാൻ ഞാന് ചിന്തിക്കാറുണ്ട് ഒരു താലിച്ചരടിന്റെ  സുരക്ഷിതത്വത്തിൽ ഒളിക്കുവാൻ എല്ലാ ദുഖങ്ങളെയും ഒരാളിൽ ഇറക്കിവയ്ക്കുവാൻ .......
എഴുതുകളിടയ്ക്കൊകെ പൈങ്കിളി ആയി പോകാറുണ്ട് ........

വെളള്യാഴ്ച മുടിയഴിച്ചു നിരത്തിയിട്ട് കാവിന്റ്റെ അരികില് പോയ് നിന്നതിന് അമ്മേടെ കയ്യീന്ന് വേണ്ടുവൊളം വഴക്കുകിട്ടീ സൂര്യന് ...
തിരിഞ്ഞുനിന്ന് കൊക്രി കാട്ടി തീരെ അനുസരണയില്ലാതെ ഈറനൊലിച്ചു നിന്നമുടിയിഴകളെ കെട്ടിയൊതുക്കി വീണ്ടും സ്വപ്നാടനത്തിലേക്ക് കടക്കവേ വീണ്ടും അമ്മയുടെ ശകാരം ..

നിയ്യ് അകത്തേയ്ക്ക് കേറുന്നുണ്ടോ വരുത്തുപോക്കുളളതാ ..!!!
ഹൊ ഒന്നും മിണ്ടാതെ വീണ്ടും അകത്തുകയറി സീരിയലുകൾ തകർക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു...
അപ്പോളേക്കുംചിന്തയിൽ യക്ഷിയും ഗന്ധർവ്വനും സ്ഥാനം പിടിച്ചിരുന്നു...

പണ്ടൊക്കെ സന്ധ്യമയങ്ങുമ്പോൾ മുത്തശ്ശിയുടെ അരികിലിരിക്കും കഥകേൾക്കാൻ...പിന്നെ അച്ഛനും കൂടും...പറഞ്ഞുതന്ന കഥകളിലൊക്കെയും വിശ്വാസത്തിനു മുകളിൽ കെട്ടിയ അന്ധവിശ്വാസത്തിൻറെ  ചരടുകളുണ്ടായിരുന്നൂ...

ഉത്സവനാളിലൊരു രാത്രിയിലച്ഛനു നേരെ കുതിച്ചുവന്ന തീനാളവും വിശ്വസിക്കാനിന്നുമായിട്ടില്ല സൂര്യന് അതൊന്നും...
രാത്രിയിൽ മുത്തച്ഛനെ വീട്ടിലെത്തിക്കുന്ന കറുത്തനിറമുളള ചുവന്ന കണ്ണും ചോരയൊലിക്കുന്ന നാവുമുളള പട്ടി പേയാണത്രേ....
പേയെന്നാൽ അസുഖമല്ല ക്ഷേത്രത്തിൽ വച്ചുപൂജിക്കുന്ന ഒരു മൂർത്തി.....

അതില് സത്യമില്ലാണ്ടില്ലാട്ടോ...
ഒരിക്കല് സൂര്യനും അതു കണ്ട്പേടിച്ചിട്ടുണ്ട്...മുത്തശ്ശന്റ്റെ കയ്യീന്ന് ബിസ്കറ്റ് വാങ്ങും വരെ മുറ്റത്തുണ്ടായിരുന്നു ചോരക്കണ്ണുമായ് ഒരു സത്വം ...കണ്ണൊന്നുവെട്ടിയപ്പോ പിന്നെ ആളെക്കാണാനില്ല...പനിച്ച് കിടന്നത് ഇപ്പോഴും ഓർക്കുന്നു...

കുഞ്ഞിനെ പേടിപ്പിക്കാനാണേൽ ഇനിയെനിക്ക് അകമ്പടി വേണ്ടാന്നുളള മുത്തശ്ശന്റ്റെ ഗാംഭീര്യമുളള ശബ്ദം ഇന്നും ചെവിയിൽ മുഴങ്ങുന്നു...

അമ്മ ഉറങ്ങി...സമയമേതാണ്ട് 11:30
അറിയാതെ ഭയത്തിന്റ്റെ ഒരു കൊളളിയാനിടനെന്ചിലൂടെ പാഞ്ഞു.
കണ്ണുകൾ അറിയാതെ ഉമ്മറത്തേക്ക് പാഞ്ഞു ആ കറുത്ത പട്ടി നാവുനീട്ടി ഇരിക്കുന്നുവോ ചോരക്കണ്ണും തുറിപ്പിച്ച്????
അനുഭവങ്ങളോർമ്മകളാവുമ്പോൾ ഭയത്തിന്റ്റെ തീവ്രതയിലും ഞാനറിഞ്ഞൂ ഞാനെന്ന സത്യം മാത്രമേ ഇപ്പോളുളളൂ...എന്നിലീ കഥകൾ ചൊല്ലിത്തന്ന യാതൊന്നും തന്നെയിന്നീ ഭൂമിയിലില്ല എന്ന്...

പിന്നെ ആഗ്രഹിച്ചു യക്ഷിയായോ ഗന്ധർവ്വനായോ ഒക്കെ മരിച്ചവർക്ക് പുനർജ്ജനിക്കാനായെങ്കിലെന്ന്...എന്നിൽ പറഞ്ഞു പകുതിയാക്കിയ കഥകൾ മുഴുമിപ്പിക്കുവാൻ......
യക്ഷിയമ്മയുടെ മാവുതാങ്ങിയമ്മൂമ്മയുടെ.., യോഗീശ്വരന്റ്റെ

നീ

എന്റ്റെ ഭഗവതിക്കൊരു പൊ൯തിടമ്പുമായ്.....
അകലെയെങ്ങുനിന്നോ നീ വരും....
ജ്വലിക്കുന്ന കണ്ണുകളും ഉറപ്പുള്ള മനസ്സുമായ്...... 
നോവുകളുടെ കണക്കെടുക്കാ൯....
അവസാനിപ്പിച്ചിടത്തുനിന്നു തുടങ്ങുവാൻ..... .
തുളസിമണി മാലയണിഞ്ഞ്..
അറിവെന്ന ആയുധവുമായ്.... . .

എന്റ്റെ നോവിനെ താലോലിക്കുവാ൯.....

എന്റ്റെ ഉണ്ണിക്കണ്ണ൯.....

നൈതികത( ethics)

നൈതികത( ethics)

നമസ്തേ പ്രിയകൂട്ടുകാരേ എല്ലാവർക്കും ശുഭസായാഹ്നം ...

എന്താണ് നൈതികത???

ethics എന്നുപറഞ്ഞാലാകും ഒരുപക്ഷേ എളുപ്പം മനസിലാവുക...ചില പ്രത്യേകസാഹചര്യങ്ങളിൽ നാം "മാനുഷികപരിഗണനയ്ക്ക് മുൻഗണന നൽകിയെടുക്കുന്ന ചില തീരുമാനങ്ങൾ.".എഴുതപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്ത അനുസരിക്കണമെന്ന് നിർബന്ധമില്ലാത്ത ചില നിയമങ്ങൾ ...

ethics നെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കും മുന്പ് നിയമങ്ങളും അതുമായുളള ബന്ധം അറിയെണം..ഒരു അന്ധൻ അവന്റെ നായയെയും കൊണ്ട് പൊതുനിരത്തിലിറങ്ങിയാൽ അതിനെതിരെ പ്രതികരിക്കില്ല ഒരു നിയമവും. കാരണം അവിടെ നിയമത്തിനുമപ്പുറം നൈതികതയ്ക്കാണ് മുൻതൂക്കം. .

ജീവിതത്തിൽ എഴുതിവയ്ക്കപ്പെട്ട നിയമങ്ങൾക്കും അതീതമായ് ഒരു മനുഷ്യന്റെ ചിന്തയെ അടിസ്ഥാനമാക്കി എടുക്കുന്ന ചില തീരുമാനങ്ങൾ. ..
അവിടെയാണ് ഒരു മനുഷ്യന്റെ വ്യക്തിത്വും മതവുമൊക്കെയവനെ പിൻതുണയ്ക്കുന്നത്...

നല്ല ചിന്തകൾ പ്രവർത്തികളിവയൊക്കെ ഒരു മനുഷ്യനിൽ ജനിക്കുന്നതിൽ അവന്റെ. ജീവിതസാഹചര്യവും കുടുംബവും മതവും ഒക്കെ അവ്യാച്യമായ പങ്ക് വഹിക്കുന്നുണ്ട്...
ചിലപ്പോളൊക്കെ മതവും മറ്റെല്ലാ ഘടകങ്ങളും മാറിനിൽക്കാറുമുണ്ട്...
മതങ്ങൾക്ക് തീർച്ചയായും മാനുഷികമൂല്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് നല്ല ഒരു ചിത്രം തന്നെ മനുഷ്യനിൽ വരച്ചുനൽകാൻ സാധിക്കാറുണ്ട്...

വ്യത്യസ്തമതസ്തർ ചിലവഷയങ്ങളിൽ ഒരേ നൈതികതീരുമാനങ്ങൾ എടുത്തതായും പഠനങ്ങൾ പറയുന്നു.
എന്തുതന്നെയായാലും ഒരു മനുഷ്യനിൽ നൈതികതയുടെ ചിത്രം വരച്ചുനൽകാൻ മതം ഒരുമുഖ്യപങ്ക് വഹിക്കുന്നുണ്ട് എന്നതെടുത്തുപറയാതെ വയ്യ..

ഒരുമനുഷ്യനിൽ നന്മയില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ അവിടെ നൈതികതയെക്കുറിച്ചൊരു ചിന്തയുടെതന്നെ ആവശ്യമില്ല..ആ നന്മയെ ആ നല്ല ചിന്തയെ സമൂഹത്തിൽ വളർത്തിയെടുക്കുന്നതിനായാകണം ഒരുപക്ഷേ നമ്മുടെ പുരാണങ്ങളും ഇതിഹാസങ്ങളുമൊക്കെ രചിക്കപെട്ടിട്ടുളളത്.
എല്ലാ മതഗ്രന്ഥങ്ങളിലും വ്യത്യസ്ത രീതികളിൽ പ്രതിപാദിക്കുന്നതും പറയാതെ പറയുന്നതും..
മനുഷ്യത്വംവും., മൗലികതയും, സദാചാരംവും.,നൈതികതയുമൊക്കെയാകണം...

സൂര്യ സുരേഷ് (അജീഷ്ണ)

ഒരു വാക്ക് എന്നെക്കുറിച്ച് ...

പറയാനൊന്നുമില്ല.......
  എല്ലാവരെയും പോലെ സ്വപനം കാണാൻ പഠിച്ച ..... 
മഴ നനയാനിഷ്ടപ്പെടുന്ന .... 
മഴയും മഞ്ഞുകാലങ്ങളെയും  സ്നേഹിച്ച ഒരു സാധാരണക്കാരി ....... 
വക്കീലാകാൻ ആഗ്രഹിച് ..
 ഒടുവിൽ അതുമായ് യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലാതെ
 മറ്റെന്തൊക്കെയോ ആയിത്തീർന്ന ഒരുവൾ... ....
 ഉണ്ണിക്കണ്ണനെ എന്നിലുമധികമായ് സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു പാവം ... 
അത്ര പാവോന്നുമല്ല... ഒരു കുഞ്ഞുകുരുത്തക്കേട്‌ ..... 
ഈ ബ്ലോഗ്ഗില്‍ ഉണ്ട് ഞാൻ ... 
എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളും 
ബാല്യവും....
പ്രണയവും .....
എല്ലാമെല്ലാം ......
ഇതിലുണ്ട്.....

ഇന്നലെകളുടെ മണവും മധുരവുമിന്നകലെയാണ്.....
ഓ൪മ്മകള്ക്കും വിശ്വാസങ്ങള്ക്കുമകലെ...

ഇന്നുകള്ക്കുമകലെയങ്ങേതോ മലനിരകള്ക്കപ്പുറം..
എന്റ്റെ പാ൪ത്ഥസാരഥിയും യഹോവയും അള്ളാഹുവും പിന്നെ പേരറിയാത്ത ഒരുപാട് ദൈവങ്ങളുമുണ്ടതിൽ...

എന്താണിങ്ങനെ.???

എനിക്കറിയില്ല...

കാലം മാറുന്നുണ്ട്....
ദിനങ്ങളോരോന്നായ് കൊഴിഞ്ഞുവീഴുന്നു....
ഓണവും വിഷുവും സംക്രാന്തിയും എല്ലാമെല്ലാമെന്നിലുടെ കടന്നുപോകുന്നു....
എന്നിട്ടുമെന്തേ എന്നുമെന്നു ഇങ്ങിനെത്തന്നെ ഒരുമാറ്റവുമില്ലാതെ.... ???

ഗുരുനാഥ൯ ചൊല്ലിപ്പഠിപ്പിച്ച അക്ഷരക്കൂട്ടുകളിലെവിടെയും കണ്ടിട്ടില്ല എങ്ങനെ ജീവിക്കണമെന്ന പാഠം.......
മനസ്സിൽ സ്വരുക്കൂട്ടിയ അക്ഷരബിന്ദുക്കളെയൊന്നിച്ചുകൂട്ടിവച്ചപ്പോളും അവമാത്രമായിരുന്നു എന്റ്റെ സുഹൃത്തുക്കളെന്നുമറിയാ൯ വൈകി...

ഇന്നി വൈകിയദിനങ്ങളിലൊരു പശ്ചാത്താപത്തോടെ ഇന്നലെകളെ നോക്കിയിരിക്കുമ്പോളെപ്പോളൊക്കെയോ ഞാനിന്നിനെ മറക്കുന്നു.....
ഇന്നുകളും നാളെകളുമില്ല...
ഓ൪മ്മകള്ൽക്കപ്പുറമാ ഇന്നെലകള്ൽ മാത്രം.....

ഭക്തി ഒരനുഭവം...

ഓരുപാട് തവണ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുളള ഒരുവിഷയം.,'ഭക്തി'..
എന്താണ് ഭക്തി...?

ചില അനുഭവങ്ങളിൽ നിന്നും ഞാനുരുത്തിരിച്ചെടുത്ത എന്റ്റേതു മാത്രമായ ചില ചിന്തകളാണ് ഈ ലേഖനം..ഇതോരിക്കലും ഭക്തിയെക്കുറിച്ചുളളള ഒരു വ്യാഖ്യാനമോ നിർവചനമോ ഒന്നും തന്നെയല്ല...വെറും ചിന്തകളും ചില അനുഭവങ്ങളിൽ നിന്നുണ്ടായ സംശയങ്ങളും..

ഭക്തി എന്താണെന്നൊരുപക്ഷേ ആർക്കും തന്നെ നിർവ്വചിക്കാനാകില്ല ഒരു തരം ആത്മസമർപ്പണം ., ദൈവം തന്നിൽതന്നെയെന്ന തിരിച്ചറിവ് ഇവയൊക്കെ ആകാം...
ഒരിക്കലും ഞാനൊരു യഥാർത്ഥ ഭക്തനല്ല എന്നെനിക്കറിയാം..
എല്ലാം ത്യജിച്ച് സ്വയം ദൈവത്തിലർപ്പിക്കലാണൊ ഭക്തി????? ദൈവത്തിനായ് ഊണുമുറക്കവും മറന്ന് ദൈവത്തെയറിയാനുളള കഠിനപരിശ്രമമാണോ ഭക്തി..???
അങ്ങനെയൊക്കെ എങ്കിൽ ഞാനൊരാളെ കണ്ടു...അയാളിലൊരുയഥാർതാഥ ഭക്തനുണ്ടെന്നെനിക്ക് തോന്നി...
ഒരു പക്ഷേ ദൈവത്തെ തന്നെ അയാളിൽ ദർശ്ശിക്കാനായോ എന്നൊരു സംശയത്തിലാണ് ഞാനിപ്പോൾ...
തീർച്ചയായും അയാളിൽ ഒരു യഥാർത്ഥ ഭക്തനുളള എല്ലാ യോഗ്യതകളും ഞാൻ കണ്ടു...., പിന്നീട് പഠിക്കാനുള്ള ശ്രമമായിരുന്നു...എന്തോ നടന്നില്ല...തിരക്കുകൾ....
ക്ഷേത്രത്തിലെ ഉത്സവത്തോടനുബന്ധിച്ചാണയാളെ  ഞാൻ'കാണുന്നത്. ..തിരക്കിട്ട് ഓടിനടന്നെല്ലാ ജോലിയും ചെയ്തുതിർക്കുന്ന ഒരാൾ...ചിലപ്പോളൊക്കെ എന്നോടൊപ്പം കൂടും എന്നെ സഹായിക്കും മറ്റുചിലപ്പോൾ എന്റ്റെ ഏട്ടന്മാരെ..അങ്ങിനെ തിടപ്പളളിയിലെ ജോലി തീർന്നാലും അദ്ദേഹമെപ്പോളും തെരക്കിലാകും...ഒരുതരത്തിൽ  പറഞ്ഞാൽ ദൈവത്തിലേക്കടുക്കാനുളള ഒരുതരം ആർത്തി...
ഭക്ഷണം അയാൾ വളരക്കുവേ കഴിക്കാറുളളു. അതും ഞങ്ങളോടൊപ്പം സർവ്വജോലിയും തീർന്നശേഷം, എകദേശം ഒരു12 മണി 1 മണി സമയത്ത്..വിളമ്പിക്കൊടുക്കുമ്പോളത്ഭുതം തോന്നിയെനിക്ക് ഒരു കുഞ്ഞിന്റ്റെ ആഹാരംമാത്രംകഴെച്ചെങ്ങനെ ഇത്രയും സമയം നിന്ന് ജോലിചെയ്യുന്നുവെന്നൂ.....
ഊണുമുറക്കവും ഉപേക്ഷിച്ച് ഈശ്വരസാക്ഷാത്കാരത്തിനായുളള ആത്മസമർപ്പണം. ...
ഭഗവാനെപൂജിക്കുന്നതിനും കണക്കുപറഞ്ഞ് പണം വാങ്ങുന്ന ഇക്കാലത്ത് ഇങ്ങനെയൊരു മനുഷ്യൻ. ..അത്ഭുതമാണ് ആദ്യം തോന്നിയത്...പിന്നിടത് ആദരവും ബഹുമാനവുമായ്...
നിഷ്കാമഭക്തി ....ഈശ്വരനിലേക്കടുക്കാനുളള അവ്യാചമായ ഒരു അനുഭൂതി ഞാനയാളിൽ ദർശ്ശിച്ചൂ....
ഒരുയഥാർത്ഥഭക്തനെ അയാളിൽ ഞാൻ കണ്ടു..പലതും പഠിച്ചു....ഭക്തി ഒരനുഭൂതിയാണെന്നും, ആത്മസാക്ഷാത്കാരമാണെന്നും , നിർവ്വചിക്കാനാകാത്ത ഒന്നെന്നും ...അയാളെന്നെ പഠിപ്പിച്ചു....
.ആത്മസമർപ്പണത്തിലൂടെ സ്വയം അനുഭവിച്ചറിയേണ്ട നിർവചനാതീതമായ അനുഭൂതിയാണ് ഭക്തി...
ഈശ്വരനും താനും ഒന്നാകുന്ന അവസ്ഥ ....
അനുഭൂതി.....
അതെ ഭക്തിയൊരനുഭൂതിയാണ്.....
നിർവചിക്കാനാകാത്ത അനുഭൂതി.......
അതാസ്വദിക്കാൻ കഴിഞ്ഞവൻ പുണ്യവാൻ....